Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

«Πες μου, Δάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να αποκτήσω αιώνια ζωή και αιώνια νιότη;», ρωτάει με λαχτάρα ο μαθητής, ενώ το δωμάτιο φωτίζεται μονάχα από την αμυδρή φλόγα του κεριού που σιγοκαίει, ακριβώς όπως ο πόθος του νεαρού που θέλει να μάθει το μεγάλο μυστικό.

Ο σεβάσμιος δάσκαλος χαμογελά στοχαστικά και βαθιά και αρχίζει να μιλά με αργή, σιγανή φωνή, εξηγώντας στο μαθητή του τα μεγάλα μυστήρια της ζωής και του θανάτου…

Νομίζετε πως η σκηνή αυτή είναι φανταστική; Νομίζετε πως ανήκει σε μια άλλη εποχή εντελώς διαφορετική από τη δική μας;

Νομίζετε πως η ερώτηση του μαθητή είναι ανόητη ή ουτοπική; Σκέπτεστε πως εκείνος που θα ρωτούσε κάτι τέτοιο θα ήταν ονειροπαρμένος, αιθεροβάμων, ή άνθρωπος άλλης κοσμοαντίληψης;

Αν το νομίζετε αυτό μάλλον δεν έχετε δώσει ιδιαίτερη προσοχή στις διηγήσεις που επαναλαμβάνονται σταθερά από την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, από τότε που συνειδητοποίησε την πραγματικότητά του. Από τότε μια σκέψη κυριαρχεί στο νου του, μια άσβεστη επιθυμία τον κατατρύχει και τον στοιχειώνει: πώς θα ξεφύγει από αυτή την πραγματικότητα, πώς θα μεταφερθεί σε μια άλλη, λιγότερο περιοριστική, με λιγότερους –ή καθόλου- φόβους, προβλήματα, κινδύνους, καταστροφές, φθορά και θάνατο. Ίσως στην εποχή μας, όπου ο ορθολογισμός και η ψυχρή λογική έχουν γίνει θρησκεία, δεν ακούτε συχνά ανθρώπους να εκφράζουν τέτοιες επιθυμίες, γιατί ξέρουν πως θα λοιδορηθούν και θα αντιμετωπίσουν ειρωνεία και χλεύη από το περιβάλλον τους. Αυτό όμως δε σημαίνει πως αυτός ο πόθος δεν υπάρχει βαθιά μέσα σε όλους μας. Μάλιστα, σε εποχές όπως η σημερινή, όπου τα προβλήματα συσσωρεύονται άλυτα και τα πολυεπίπεδα αδιέξοδα φαίνονται αξεπέραστα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται σε τέτοιες ουτοπικές διεξόδους και ίσως αυτό καταντά πραγματικά επικίνδυνο, αφού στο χώρο της αναζήτησης – όπως και οπουδήποτε αλλού- υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν για ίδιο όφελος κάθε αγνό αναζητητή.

ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ ΚΑΙ… ΝΑΖΙΣΜΟΣ

Από πολύ παλιά πολλοί πίστευαν πως υπάρχει κάπου ένας τόπος απόλυτης ευτυχίας και απλώς αρκούσε να τον βρουν και να μεταφερθούν εκεί για να ξεφύγουν από τη μίζερη καθημερινότητα και να βρουν αιώνια ζωή και αιώνια νιότη. Από την αυγή ακόμα της ανθρώπινης παρουσίας στη γη –ή μάλλον από την αρχή του εκφυλισμού και της πτώσης του ανθρώπου- δεν έλειψαν οι διηγήσεις για μυθικούς τόπους τους οποίους έπρεπε να αναζητήσει κανείς και να βρει περνώντας μια δοκιμασία, δίνοντας κάποιο αντάλλαγμα ή υφιστάμενος μια προσωπική θυσία.

Γενιές και γενιές τράφηκαν με μύθους και θρύλους για τόπους όπου κυριαρχεί η αγάπη, η ειρήνη και η αιώνια ευτυχία. Άλλοι τοποθέτησαν τους τόπους αυτούς στις εσχατιές της δύσης, άλλοι βαθιά στην ανατολή, άλλοι στο μακρινό και παγωμένο βορρά και άλλοι σε απρόσιτα βουνά, βαθιές σπηλιές και απάτητα φαράγγια.

Τις περισσότερες φορές όμως οι τόποι αυτοί αναφέρονταν με συγκεκριμένα ονόματα και με συγκεκριμένες συνθήκες στην επικράτειά τους.

Αιώνες ολόκληρους ‘must’ της αναζήτησης υπήρξαν η Ατλαντίδα και η Λεμουρία. Πολλοί τις αναζήτησαν και ακόμα και σήμερα ερευνητές πασχίζουν να ανακαλύψουν ερείπιά τους ή τους τόπους όπου είναι βυθισμένες, με αποτέλεσμα γύρω από το θέμα αυτό να έχουν διατυπωθεί οι πλέον αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες.

Η Ατλαντίδα και η Λεμουρία όμως δεν μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον των αναζητητών. Για τις δύο αυτές μυθικές ηπείρους έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσο πολλά, ώστε κάποια στιγμή έχασαν τη μαγική αχλή με την οποία περιβάλλονταν κάποτε, όσο κι αν η Λεμουρία από κάποιους θεωρήθηκε –και ίσως δικαίως- ως η Εδέμ, ο επίγειος παράδεισος από τον οποίο κάποτε εξορίστηκε η ανθρωπότητα.

Η υπερβόρεια Θούλη, το θρυλικό νησί κάπου στον παγωμένο βορρά, ήταν, σύμφωνα με τις ινδουιστικές Πουράνας αλλά και μυστικιστές όπως ο Ρενέ Γκενόν, η προαιώνια πατρίδα της ανθρωπότητας, κοιτίδα του σημερινού και προγενέστερων πολιτισμών, τόπος εκπόρευσης κάθε σοφίας και επιστήμης και κατοικία Δασκάλων, Μυστών και σοφών. Συνέχεια της Θούλης πίστευαν πως είναι η Υπερβορεία και αργότερα η Ατλαντίδα. Όσο για τη Λεμουρία, ταυτιζόταν –και ίσως όχι άδικα- με την Εδέμ, τον επίγειο παράδεισο.

Αργότερα εμφανίζονται στο προσκήνιο δύο άλλοι μυθικοί τόποι, που τοποθετούνται στους υπόγειους κόσμους κάπου κάτω από τα Ιμαλάια. Πρόκειται για την Αγκάρθα και τη Σαμπάλα.

Στην εποχή μας η φαντασία γύρω από τους τόπους αυτούς φούντωσε μετά την έκδοση ενός αποκαλυπτικού και εξαιρετικά σπάνιου σήμερα βιβλίου. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε τη δεκαετία του 1920 από τον Ρώσο ζωγράφο, συγγραφέα και μυστικιστή Νίκολας Ρόεριχ και είχε τίτλο Σαμπάλα. Εκεί περιγράφεται η επίσκεψη του ίδιου του Ρόεριχ στα Ιμαλάια και στο Θιβέτ και η αποκάλυψη από κάποιους Θιβετιανούς μοναχούς της ‘Χώρας των Λευκών Νερών’, της ‘Χώρας του Βασιλιά του Κόσμου’ ή ‘Χώρας των Ζωντανών Θεών’, όπως αποκαλείται η Σαμπάλα. Όμως οι πρώτες αναφορές στη Σαμπάλα οφείλονται στην Έλενα Μπλαβάτσκι από τον 19ο ακόμα αιώνα. Στο βιβλίο της Μυστική Δοξασία η ιδρυτής της Θεοσοφικής Εταιρίας, περιγράφει την Σαμπάλα ως τόπο κατοικίας Μαχάτμας και διευκρινίζει πως βρίσκεται στο αιθερικό πεδίο, κάτω από την έρημο Γκόμπι, στην Ασία. Εκεί, λέει, χτυπά η καρδιά της Μεγάλης Μητέρας, της Γαίας.

Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη. Σύμφωνα με αυτή οι Μαχάτμας, δηλαδή οι δάσκαλοι της Λευκής Αδελφότητας που επηρεάζουν τη συνειδησιακή πρόοδο της ανθρωπότητας, και που στην πραγματικότητα στηρίζουν τη ζωή στη γη, όχι μόνο με μεταφυσικό αλλά και με φυσικό τρόπο, δεν εδρεύουν στη Σαμπάλα, αλλά στην Αγκάρθα όπου έχουν συγκροτήσει το Ιερό Τάγμα του Θιβέτ. Εκεί –λέει- κατοικούν πολλοί αναστημένοι Μύστες, ακόμα και της Λεμούριας φυλής, που διατηρούν εδώ και εκατομμύρια χρόνια τα αθάνατα σώματά τους. Μιλάμε για φυσικά σώματα ύψους πέντε και έξι μέτρων, αυτά δηλαδή που κατείχαν οι Λεμούριοι όταν τη γη κατοικούσε η φυλή τους και τα οποία προκάλεσαν και συντήρησαν τις σχετικές ιστορίες και θρύλους για γίγαντες. Ο πυρήνας αυτού του Ιερού Τάγματος του Θιβέτ έχει 201 μέλη και το Μεγάλο του Επιτελείο αποτελείται από 72 Βραχμάνους. Η Αγκάρθα περιγράφεται πως βρίσκεται κάτω από τα Ιμαλάια, σε απρόσιτες σπηλιές και ίσως επεκτείνεται και σε κοιλάδες και οροπέδια της θρυλικής οροσειράς που –φυσικά- είναι αόρατα και κρυμμένα από τα μάτια των ανάξιων και αμύητων. Η Σαμπάλα είναι η μαύρη αντανάκλαση της Αγκάρθα, ό άλλος, σκοτεινός πόλος του αιώνιου δίπολου άσπρο-μαύρο. Θεωρείται πως είναι η κατοικία των μαύρων μάγων που αντιστρατεύονται τους Δασκάλους της Αγκάρθα.

Εκτός από τον Ρενέ Γκενόν και ο αινιγματικός Σαιντ Υβ ντ’ Αλβέιντρ μίλησε για τη λειτουργία ενός υπόγειου κέντρου μύησης που ονομαζόταν Αγκάρθα, στο οποίο κυβερνά η Συναρχία ως το αντίθετο της αναρχίας και επηρεάζει τα πνευματικά, πολιτικά και πολιτιστικά πράγματα της γης.

Προφανώς επηρεασμένοι από αυτές τις απόψεις, κάποιοι, όπως ο Μακίντερ και ο Χαουσχόφερ, θα διατυπώσουν τη θεωρία της Heartland, της Καρδιακής Χώρας, που βρίσκεται κάπου στην κεντρική Ασία και είναι το κλειδί ελέγχου όλης της γης. Όλο αυτό, μαζί με το μύθο της Αριοσοφίας, της Θούλης και της Υπερβορείας, θα αποτελέσει στις αρχές του 20ού αιώνα τη βάση της μυστικής και αποκρυφιστικής βάσης του ναζισμού. Άλλωστε, είναι γνωστό πως ο Χίτλερ ήταν μέλος της μυστικής Εταιρίας της Θούλης. Προφανώς και οι ναζί έψαχναν για την πηγή της ζωής ή μάλλον για την πηγή της εξουσίας, πράγματα ταυτόσημα γι’ αυτούς.

Ένας ακόμα μυθικός τόπος που διεκδίκησε με αξιώσεις τον τίτλο του επίγειου παράδεισου ήταν η Σάνγκρι-Λα. Επρόκειτο για μια απομονωμένη όαση σε κάποια από τις κορυφές των Ιμαλάιων, για την οποία έγραψε ο Άγγλος συγγραφέας Τζέημς Χίλτον στο μυθιστόρημά του Χαμένος Ορίζοντας. Αναμιγνύοντας φαντασία, πληροφορίες και πραγματικότητα διηγήθηκε μια γοητευτική ιστορία που εξήψε τη φαντασία πολλών.

Ακόμα και ο -τελευταία επίκαιρος- Τζων Τόλκιν μιλά στα μυθιστορήματά του για φανταστικές χώρες όπου οι κάτοικοί τους ζουν πέρα και έξω από τα συνηθισμένα ανθρώπινα μέτρα όπως τα γνωρίζουμε εμείς. Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά κυρίως στο Σιλμαρίλιον, περιγράφει κόσμους όπου οι άνθρωποι συναναστρέφονται και συνδιαλέγονται με μάγους, ξωτικά, νάνους, γίγαντες και χόμπιτ. Η Μέση Γη, ο τόπος όπου εκτυλίσσονται οι ιστορίες του, παραπέμπει άμεσα σε φανταστικούς κόσμους, όπου η αθανασία των ξωτικών συναντά την απίστευτη μακροζωία των ανθρώπων και τη νίκη των καλών μάγων ενάντια στους κακούς.

Ο επίγειος παράδεισος έχει πάρει κατά καιρούς διάφορα ονόματα όπως Ηλύσια Πεδία, Εσπερία, Άβαλον, Κολχίδα και Αρκαδία (θυμηθείτε το διάσημο πίνακα του Πουσέν Οι Βοσκοί της Αρκαδίας και το περίφημο μότο που τον συνοδεύει, Et in Arcadia ego, που τόσες συζητήσεις έχει προκαλέσει για το πραγματικό νόημά του). Όλοι αυτοί οι τόποι υπονοούν μια χώρα στο αιθερικό πεδίο, στον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων, η οποία διέπεται από λιγότερους ‘νόμους’ από ότι ο τρισδιάστατος κόσμος μας και τα πλάσματα που την κατοικούν είναι άνθρωποι που ξέφυγαν από τα δεσμά του κόσμου μας μετά από μεγάλους προσωπικούς αγώνες και εξυψώθηκαν σε ένα ανώτερο επίπεδο ύπαρξης, σε ένα άλλο πεδίο συνειδητότητας, πάνω και πέρα από τα υλικά δεσμά.

ΜΑΓΙΚΑ ΕΛΙΞΗΡΙΑ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ

Το νερό κύλησε στις ιστορικές κοίτες και η ανακάλυψη και χαρτογράφηση σχεδόν όλης της επιφάνειας της γης απομυθοποίησε πολλές από τις παραπάνω διηγήσεις. Άρχισε να εδραιώνεται η άποψη πως, τουλάχιστον ανάμεσα στους γνωστούς τόπους, δεν υπήρχαν επίγειοι παράδεισοι. Ήδη όμως υπήρχε μια άλλη κατηγορία αναζητητών, που δεν έψαχναν την πηγή της ζωής σε μυθικούς τόπους, αλλά σε πιο χειροπιαστά πράγματα.

Εκείνοι που κάποια στιγμή το πήραν απόφαση πως δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή τους να βρουν τον μαγικό εκείνο τόπο που θα τους χαρίσει αιώνια ζωή και αιώνια νιότη, τα αναζήτησαν σε μυστικές συνταγές, ελιξίρια, μαγικά φίλτρα και μίγματα βοτάνων και σε θεραπευτικές πέτρες ή πολύτιμα μέταλλα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημάνουμε πως η προέλευση της λέξης ελιξίριο είναι ξεκάθαρα η λέξη έλιξ. Το αν αυτό υπονοεί την ανοδική έλικα που ανεβαίνει όποιος κατέχει οποιοδήποτε ελιξίριο ή αν συνδέεται και με το DNA το οποίο επίσης έχει τη μορφή έλικας και κωδικοποιεί κάθε μορφή ζωής και συνεπώς εξέλιξης, είναι αντικείμενο μελέτης και έρευνας.

Από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και ιδιαίτερα στον μεσαίωνα, η αναζήτηση αυτή πήρε τη μορφή επιδημίας. Φυσικά από πολύ παλιότερα υπήρχαν μύθοι και διηγήσεις για μυστικές φόρμουλες που κατείχαν κάποιοι, παρμένες από αρχαίους παπύρους, μυστικά βιβλία και χαμένα χειρόγραφα.

Όμως από τον 1ο αιώνα και μετά η έρευνα εστιάστηκε στα γραπτά κυρίως του Ερμή του Τρισμέγιστου, τα οποία ερμηνεύτηκαν ποικιλοτρόπως και –εν πολλοίς- κατά το δοκούν από τους ερευνητές τους. Αυτή η ταύτιση του Ερμή με αλχημιστικά μυστικά δημιούργησε τον Ερμητισμό, που κατέληξε να ταυτιστεί ως έννοια με κάθε τι μυστικό και απόκρυφο.

Υπάρχει ένα έργο της εποχής εκείνης, χαρακτηριστικό του πνεύματος που κυριαρχούσε. Ονομάζεται Τα Επτά Τέκνα της Μαρίας και περιγράφει το πώς η Μαρία γέννησε επτά παιδιά, που αντιστοιχούν στα επτά μέταλλα. Τα δύο από αυτά ήταν ο χρυσός και ο άργυρος και έγιναν βασιλιάδες, ενώ τα υπόλοιπα, που αντιστοιχούν στα κατώτερα μέταλλα, έγιναν σκλάβοι. Όταν ένα από τα παιδιά που έμειναν σκλάβοι παραπονέθηκε στη μητέρα του για την αδικία, εκείνη του έμαθε πώς να μετατρέψει τη μοριακή του κατάσταση επιστρέφοντας στην αφετηρία της ύπαρξής του, στο στήθος της μάνας του, για να μπορέσει να μετατραπεί σε χρυσό και να φτάσει στην τελειότητα.

Η ιστορία αυτή δείχνει με τον γλαφυρότερο τρόπο τους στόχους και τους σκοπούς της αλχημείας.

Η αλχημεία, η τέχνη της μεταστοιχείωσης των κατώτερων μετάλλων σε χρυσό είναι φανερό πως ξεκίνησε ως καθαρά πνευματική μεταμόρφωση, που στόχο είχε την ανύψωση του ανθρώπου από τη συνηθισμένη, καθημερινή του κατάσταση σε μια ανώτερη σφαίρα συνειδητότητας, ίσως και σε ένα ανώτερο πεδίο ύπαρξης, περισσότερο πνευματικό και απαλλαγμένο από τους περιορισμούς του υλικού κόσμου, από τη -σύμφωνα με κάποιους- φυλακή των ψυχών. Όσοι θα έφταναν στο ανώτερο στάδιο, στο στάδιο του χρυσού, θα κατακτούσαν το ελιξίριο της αιώνιας ζωής και της αιώνιας νιότης.

Οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί και κυρίως ο Αριστοτέλης ήταν οι πηγές της αποκρυπτογράφησης και της ερμηνείας των κειμένων του Ερμή του Τρισμέγιστου. Με τη μελέτη αυτών των κειμένων ασχολήθηκαν οι Άραβες όταν κατέκτησαν την Αίγυπτο και ήρθαν σε επαφή με τις άγνωστες γι’ αυτούς ικανότητες των Αιγυπτίων μεταλλουργών, οι οποίοι έβαφαν τα κατώτερα μέταλλά και τα έκαναν να μοιάζουν με χρυσό. Βλέποντας αυτή τη ‘μαγική’ αλλαγή της μορφής των μετάλλων υπέθεσαν πως οι Αιγύπτιοι κατείχαν τα μυστικά της αλχημείας και μετέτρεπαν το μολύβι σε χρυσό. Έτσι βάλθηκαν να μεταφράζουν στα αραβικά και να μελετούν τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Αυτό είχε αργότερα μια ευεργετική παράμετρο στη σωτηρία των κειμένων των αρχαίων Ελλήνων, αφού ξαναπήραμε από εκείνους και μεταφράσαμε εκ νέου στα ελληνικά πολλά χειρόγραφα που είχαν χαθεί από τις βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας και της Ελλάδας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες.

Ήδη όμως το πραγματικό νόημα της αλχημείας είχε αρχίσει να χάνεται.

Είχε υποβιβαστεί στην προσπάθεια μετατροπής στο υλικό πεδίο των κατώτερων μετάλλων σε χρυσό, με σκοπούς καθαρά πλουτισμού και καμία σχέση δεν είχε με τη μετατροπή και ανύψωση του ψυχισμού των ανθρώπων, με τη μετατροπή των κατώτερων ενστίκτων σε αρετές, πράγμα που είναι η αληθινή επιδίωξη ενός μύστη.

Τα επόμενα χρόνια και ιδιαίτερα κατά τον μεσαίωνα, ο υποβιβασμός της αλχημείας συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε. Οι λίγοι πραγματικοί αλχημιστές που αναζητούσαν την ουσία των πραγμάτων, χάθηκαν μέσα στον ορυμαγδό της λεγεώνας των αλχημιστών της συμφοράς, που έλιωναν τους φούρνους τους –και τους εαυτούς τους πολλές φορές- για να φτάσουν στην ανακάλυψη της μεθόδου που θα μετέτρεπε το μολύβι σε χρυσάφι, με προφανείς σκοπούς. Αυτή ήταν η απαρχή της κατασυκοφάντησης και τελικά της έκπτωσης της έννοιας της αλχημείας σε κάτι περίπου φαιδρό.

Ωστόσο πολλά ηχηρά ιστορικά ονόματα με πλούσια επιστημονική δράση ασχολούνταν τα χρόνια εκείνα με την αλχημεία. Το έκαναν όμως μυστικά κι έτσι η πτυχή αυτή της ζωής τους αποσιωπήθηκε ή αποκρύφτηκε αργότερα. Ο Παράκελσος και ο Γιόχαν Σβάιτσερ ήταν δύο από αυτούς, αν και το ηχηρότερο όνομα όλων είναι αυτό του Ισαάκ Νεύτωνα. Ο Νεύτων, που είναι γνωστός για την περίφημη θεωρία της βαρύτητας και επίσης για τη θητεία του ως πρόεδρος της διάσημης Βασιλικής Εταιρίας του Λονδίνου, αφιέρωσε τριάντα χρόνια από τη ζωή του στη μελέτη της αλχημείας.

Μελέτησε τα έργα των Ρόμπερτ Μπόυλ και Χένρυ Μουρ και συγκέντρωσε πολλά ερμητικά χειρόγραφα, με σκοπό να φτάσει στην πραγματική, αγνή γνώση και σε μια σφαιρική και επιστημονική θεώρηση της μυστικιστικής αυτής επιστήμης. Καταλάβαινε πως η αλχημεία ξεπερνά τα όρια της διαδικασίας που περιγράφει και φτάνει ως τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, ικανή να τον μεταμορφώσει και να τον εξυψώσει. Ποτέ όμως δεν προέβη σε επίσημες ανακοινώσεις στην Βασιλική Εταιρία, προφανώς γιατί καταλάβαινε πως ο ορθολογισμός της εποχής του (τι να πούμε για τον ορθολογισμό της δικής μας εποχής!) και το ασφυκτικό θρησκευτικό περιβάλλον δεν άφηναν περιθώρια για τέτοιες συζητήσεις.

Μετά το θάνατό του, το 1727, στη βιβλιοθήκη του βρέθηκαν χιλιάδες σελίδες αλχημιστικών χειρογράφων που λογοκρίθηκαν και αποσιωπήθηκαν από τους ιστορικούς. Έτσι χάθηκε μια ανυπολόγιστη πηγή πραγματικής πνευματικής γνώσης, πράγμα που προφανώς συνέφερε κάποια ιερατεία (όχι μονάχα θρησκευτικά), που το μόνο που απεύχονται είναι η πνευματική εξύψωση της μάζας ή του ποιμνίου τους, αν και τα τελευταία χρόνια τα χειρόγραφα αυτά –ή όσα σώθηκαν- έχουν γίνει εκ νέου αντικείμενο σοβαρής μελέτης.

Απώτερος στόχος των πραγματικών αλχημιστών ήταν η πραγματοποίηση του Μεγάλου Έργου (Opus Magnum) και αποκορύφωμά του η παρασκευή της Φιλοσοφικής Λίθου.

Τι είναι όμως η Φιλοσοφική Λίθος;

Σύμφωνα με τις κρατούσες απόψεις της εποχής εκείνης ήταν το μέσο, η ουσία που είχε τη δύναμη να μεταστοιχειώνει τα αγενή, φτηνά μέταλλα σε χρυσάφι. Για την παρασκευή της κυκλοφορούσαν πάμπολλες ‘μυστικές συνταγές’, για την απόκτηση των οποίων ξοδεύτηκαν αμύθητα ποσά και χάθηκαν εξίσου πολλές ανθρώπινες ζωές. Βασιλιάδες και πρίγκιπες, άρχοντες και σοφοί, επιστήμονες και απλοί άνθρωποι μπλέχτηκαν σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι αναζήτησης, όπου κανένα μέσον δεν τους φαινόταν κακό προκειμένου να φτάσουν στο σκοπό τους.

Σύμφωνα όμως με έναν πιο κλειστό πυρήνα μελετητών της γνώσης, η Φιλοσοφική Λίθος ήταν η ουσία εκείνη που έπρεπε να παραχθεί μέσα στο ζωντανό εργαστήρι του οργανισμού του αναζητητή, για να τον βοηθήσει να κατανικήσει τα ελαττώματά του (κατώτερα μέταλλα) και να τα μετατρέψει σε αρετές (ευγενή μέταλλά με κορυφαίο το χρυσάφι).

Σύμφωνα με τα στάδια του αλχημικού έργου πρώτα μετατρέπεται ο μαύρος υδράργυρος σε λευκό. Δηλαδή οι δημιουργικές ενέργειες του ανθρώπου που αρχικά χρησιμοποιούνται μονάχα για την αναπαραγωγή αρχίζουν να ‘λευκαίνουν’, να έχουν κάποια αξία πέρα από τη συνηθισμένη. Στη συνέχεια ο λευκός υδράργυρος μετατρέπεται σε κίτρινο, πράγμα που σχετίζεται με το θειάφι (το θείον όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες) που σημαίνει τον περαιτέρω εξαγνισμό του, αφού το θειάφι, που όπως μαρτυρά το όνομά του έχει σχέση με τη θεϊκότητα, απολυμαίνει, εξαγνίζει. Τέλος ο κίτρινος υδράργυρος μετατρέπεται σε κόκκινο, που συμβολίζει την Ιερή Φωτιά, τη φωτιά του Ηφαίστου, την ενεργή δημιουργική ενέργεια του ανθρώπου, η οποία είναι πια έτοιμη να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή των ανώτερων υπαρξιακών σωμάτων, δηλαδή των οχημάτων που θα επιτρέψουν στην Ουσία, την ψυχή να ξεφύγει από τη φυλακή του υλικού οχήματος και να γίνει συνειδητός κάτοικος όλων των κόσμων. Τότε ο Μύστης κατακτά την τελειότητα. Η μετατρεμμένη δημιουργική ενέργεια ήταν σύμφωνα με τους εσωτεριστές αλχημιστές η Φιλοσοφική Λίθος, το μέσον για να κατασκευαστούν τα σώματα χρυσού.

Αυτή η εργασία στον εσώτερο εαυτό, που ήταν η πραγματική αλχημεία, σχετιζόταν στενά με την ενθύμηση του εαυτού, την ανάμνηση, δηλαδή τη συνειδητή δουλειά κάθε στιγμή της ζωής του υποψήφιου μύστη, έτσι ώστε να μπορεί να αντιλαμβάνεται την εκδήλωση των ελαττωμάτων του και να δουλεύει διαλύοντάς τα. Για την ανάμνηση του εαυτού πολλά έχει πει τον προηγούμενο αιώνα ο Γκουρτζίεφ, αλλά και ο Ουσπένσκι.

ΤΟ ΓΚΡΑΑΛ

Ένα ακόμα αντικείμενο που συνδέεται με την πηγή της ζωής, αφού όπως πίστευαν ο κάτοχός του αποκτά αιώνια υγεία και αιώνια νιότη, ήταν το περίφημο Γκράαλ.

Το Γκράαλ ήταν ένα κύπελλο ή δοχείο όπου, σύμφωνα με την παράδοση, έπεσε το αίμα του Ιησού τη βραδιά του μυστικού δείπνου και όπου ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία μάζεψε το αίμα του Ιησού όταν ο Ρωμαίος στρατιώτης Λογγίνος τρύπησε τα πλευρά του πάνω στο σταυρό. Σύμφωνα με μυστικιστικά κείμενα τη βραδιά του μυστικού δείπνου ο Ιησούς πραγματοποίησε μαζί με τους μαθητές του μια ιερή τελετουργία με την οποία έδεσε τον εαυτό του με την ανθρωπότητα μέχρι την τελική απελευθέρωσή της. Ήταν μια τελετουργία καρικατούρα της οποίας είναι σήμερα η τελετή αδελφοποιτίας, κατά την οποία φίλοι που ήθελαν να έχουν ακατάλυτους δεσμούς μεταξύ τους έκοβαν λίγο τις φλέβες τους και ένωναν τα κομμένα σημεία για να αναμιχθεί το αίμα τους και να σφραγιστεί έτσι ο μεταξύ τους δεσμός. Κάτι ανάλογο πραγματοποιήθηκε τη βραδιά του μυστικού δείπνου μεταξύ του Ιησού και της ανθρωπότητας που αντιπροσώπευαν οι μαθητές του.

Το κύπελλο αυτό φυλάχτηκε και τα επόμενα χρόνια είχε μια περιπετειώδη πορεία, αφού κάποιοι το προστάτευαν και κάποιοι προσπαθούσαν να το αποκτήσουν. Σύμφωνα με το θρύλο το Γκράαλ περιείχε τόση ενέργεια, ώστε μπορούσε να θεραπεύσει οποιαδήποτε αρρώστια, να δώσει αιώνια νεότητα στον κάτοχό του, αλλά και να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο που θα έκανε όποιον το είχε ανίκητο. Έτσι πολλοί το αναζήτησαν με μανία.

Ο τελευταίος επώνυμος που το αναζήτησε ήταν –ποιος άλλος;- ο Χίτλερ, παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως μυστικιστής και αποκρυφιστής που ήταν, πίστευε ακράδαντα πως αν το αποκτούσε θα κέρδιζε τον πόλεμο. Επικεφαλής της ομάδας έρευνας, που έψαξε σε όλη την Ευρώπη για να το βρει, ήταν ο ιστορικός και κειμηλιοθήρας Όττο Ραν, ανώτερος αξιωματικός των SS. Άλλωστε οι Ναζί έψαχναν μανιωδώς για πολλά αρχαία κειμήλια και εξερευνούσαν συστηματικά υπόγειους τόπους δύναμης, μέσω της ‘Επιχείρησης Υπερβορεία’.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Θέλετε να μάθετε το μεγάλο μυστικό; Θέλετε να μάθετε πώς θα συνδεθείτε με την πηγή της ζωής και της αιώνιας νιότης;

Ας δούμε τι απάντησε ο σεβάσμιος Δάσκαλος στο μαθητή του που τον ρωτούσε επίμονα.

Παιδί μου, πριν σκεφτείς να αποκτήσεις αιώνια ζωή σκέψου αν είσαι άξιος. Όλοι την πόθησαν, μα λίγοι ήταν πραγματικά άξιοι για να την κατακτήσουν. Πιστεύεις πως είσαι άξιος;

Ο μαθητής απόμεινε σιωπηλός. Δεν ήξερε τι να απαντήσει. Ο γέροντας συνέχισε.

Για να καταλάβεις αν είσαι άξιος, αναλογίσου τι θα έκανες αν ζούσες αιώνια. Πια έργα θα ήθελες να πραγματοποιήσεις, ποιος θα ήταν ο σκοπός της ζωής σου; Απλώς να χαίρεσαι τη ζωή και να γυρνάς από λουλούδι σε λουλούδι σαν ξένοιαστη μέλισσα; Απλώς να ζεις; Θεωρείς τη ζωή αυτοσκοπό;

Άλλη μια μεγάλη σιωπή μεσολάβησε.

Αν θεωρείς τη ζωή αυτοσκοπό δεν είσαι έτοιμος να βρεις την πηγή της ζωής. Υπάρχεις, όπως υπάρχουν τα έντομα, τα ζώα και τα ψάρια της θάλασσας. Δεν υπηρετείς το Μεγάλο Σχέδιο. Πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις το σκοπό της ύπαρξής σου, να δουλέψεις σκληρά για να τον πραγματοποιήσεις και τότε θα έρθει σαν φυσική συνέχεια η απόκτηση του μαγικού ελιξίριου της αιώνιας, συνειδητής ύπαρξης. Μόνο που τότε δεν θα το βλέπεις όπως το βλέπεις τώρα. Τότε θα είναι για σένα ένα ακόμα μέσον για να συνεχίσεις να πραγματοποιείς στους αιώνες των αιώνων το σκοπό της ύπαρξής σου.

Πες μου, Δάσκαλε, ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξής μου; ρώτησε ο μαθητής.

Αυτό δε μπορεί να σου το πει κανείς. Θα το ανακαλύψεις μόνος σου, με πολύ αγώνα, μόχθο και αγωνίες. Θα πρέπει πρώτα να μάθεις πολλά και μετά να γίνεις αυτό για το οποίο προορίζεσαι.

Τότε, Δάσκαλε, δίδαξέ με…

ΘΑΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ